امروز یکی از مهمترین رویدادهای خبری در ایران اتفاق افتاد که البته به مدد روحیه قوی سانسور گر و نبود آزادی بیان در ایران، شاید خیلی از شما ، نشنیدید یا توجه تان به آن جلب نشد. بگذارید مرور کنیم:

صبح امروز سایت نه چندان معروف «بوتیا نیوز» که یکی از سایت های نزدیک به نهادهای امنیتی است، خبری منتشر کرد مبنی بر اینکه «در خواست حاج قاسم سلیمانی از سید حسن نصرالله». در خبر هم آورده شد که

سرلشکر قاسم سلیمانی، فرمانده نیروی های قدس در گفت‌وگو با سید حسن نصر الله، رهبر حزب الله لبنان نسبت به هرگونه حمله پیش دستانه حزب‌الله به رژیم صهیونیستی هشدار داد.

از آنجایی که مقام های حکومتی و دولتی هر کدام یک سایت دارند که جز مطلب اصلی شان، بقیه – بخصوص در ستون های سمت چپ یا راست – کش روی شان از هم دیگر است، خیلی زود این خبر در سایتها نقل شد. مثلا شفاف نیوز:

.

خبر مهمی است. البته جلوتر دلیل اهمیتش را بررسی می کنم. اما آیا چنین خبری راست بود؟ سایت بوتیا نیوز سایت چندان معتبری نیست اما وقتی خبر را «جوان آنلاین» نقد کرد، جدی گرفته شد. چرا؟ جوان آنلاین روزنامه ای است که از آن به عنوان ارگان مطبوعاتی سپاه پاسداران یاد می شود و خب ، قاسم سلیمانی از مقامات ارشد سپاه است. ظاهر ماجرا این است که ارگان مطبوعاتی سپاه وقتی خبری را تایید می کند، باید درست باشد.

ساعتی نشده، ناگهان خبرگزاری مهر، با این خبر، همه را حیران می کند:

تکذیب گفتگوی فرمانده نیروی قدس با نصرالله
فرمانده نیروی قدس سپاه اخبار منتشر شده در برخی سایت ها مبنی بر گفتگوی وی با سید حسن نصرالله در خصوص پیشگیری از حمله پیش دستانه به رژیم صهیونیستی و جلوگیری برخی دیدگاه های افراطی را دروغی بزرگ و خبرسازی انحرافی توسط صهیونیست ها دانست.
به گزارش خبرگزاری مهربه نقل ازسپاه نیوز در پی انتشار برخی اخبار مبنی بر درخواست سردار سرلشکر قاسم سلیمانی فرمانده نیروی قدس سپاه از دبیر کل حزب الله لبنان در خصوص پیشگیری از حمله پیش دستانه به رژیم صهیونیستی و جلوگیری برخی دیدگاه های افراطی، روابط عمومی کل سپاه این خبر را تکذیب کرد.
به گزارش سپاه نیوز؛ براساس تماس به عمل آمده، سرلشکر سلیمانی این خبر را دروغی بزرگ و خبرسازی انحرافی توسط صهیونیست ها دانست.

توجه دارید؟ سپاه در اطلاعیه خود اعلام می کند این خبر که رسانه های خود سپاه – جوان آنلاین و بقیه اذناب – منتشر کرده اند، دروغ است و «خبرسازی انحرافی توسط صیهونیست ها» ست.

به روشنی دو احتمال، دو گزینه به ذهن من می رسد:

گزینه یک – سپاه صیهونیست؛ وقتی فرمانده قدس سپاه می گوید خبر منتشر شده «دروغی بزرگ و خبرسازی انحرافی توسط صهیونیست ها» است، پس منتشر کنندگان آن صیهونیست هستند. کی؟ مرور کنیم:

- جهان نیوز (وابسته به زاکانی، رییس سابق بسیج دانشجویی)
- جوان آنلاین (روزنامه ارگان سپاه)
- فردا نیوز ( وابسته به سردار طلایی و سایر فرماندهان سابق سپاه و نیروی انتظامی – طیف قالیباف)
- قدس آنلاین (سایت و روزنامه سپاه)

گزینه دو- دیوار کوتاه صیهونیست ها؛ اگر گزینه یک به تریچ قبای تان بر خورد، پس بگذارید از منظری دیگر به ماجرا نگاه کنیم. انتشار خبر اول به نظر مسوولان افتضاح بوده یا هر چه بوده، باید جمع شود. یک بیانیه دو خطی روابط عمومی سپاه می نویسد، می اندازد گردن صیهونیستها. سایت های زنجیره ای حکومتی ها هم که گوسفند. اصل خبر را پاک می کنند و تکذیبیه را می گذارند. مثلا خود جوان آنلاین که این خبر را حذف کرده و جایش تکذیبیه را زده است.

مقامات ایران، تقریبا هر هفته، برخی اقدامات اسرائیل را با عنوان «اقدام صیهونیسم» محکوم می کنند!

روش تکراری نیست؟ هر وقت بمبی، صدایی ، سوتی ، دادی ، قتلی اتفاق بیفتد، فورا پای «عوامل صیهونیست» به میان می آید و در این میان، آدم دلش می سوزد برای این مظلومیت صیهونیستها. اینکه گناهی ندارند اما چند مقام نادان ایرانی، همیشه، بار گناهان آنها را سنگین می کنند!

* * * چرا خبر و چرا تکذیب

می بینید؟ این است آزادی بیان در ایران. انحصار خبر و سانسور و اصلاح آن. از تولید به مصرف. تر و تازه!

حالا از این بگذریم، من فکر می کنم این خبر و تکذیبش ، دلایلی دارد:

حالت اول، خبر اول درست نبود: خبری را یک سایت منتشر کرده که درست نبود. هرچند بعید به نظر می رسد بخصوص که اشاره کردم سایت هایی مثل جوان آنلاین خود به منابع امنیتی و نظامی دسترسی دارند. اما فرض کنیم خبر اول درست نبود. پس چرا چنین دستپاچگی؟ چرا کاری که با اشتباه خودی ها رخ داد، وصل شد به جریان های انحرافی صیهونیست؟

حالت دوم، خبر اول درست بود: خبر درست بود و واقعا در این شرایط که ایران تا چند روز دیگر باید با پای مذاکره با غرب بنشیند، باید پیغام دهد که اسراییل نگران نباشد. حالا چرا اسراییل؟ توجه کنید بعد از مذاکرات فروردین – دور اول- تنها کشوری که اعتراض کرد، اسراییل بود. آنها گفتند معطل کردن تا دور دوم یعنی زمان دادن به ایران. حالا با این خبرکه سلیمانی ، تقریبا قدرتمندترین مقام نظامی ایران در بیرون مرزها، اینچنین به نصرالله تشر می زند، یعنی اسراییل ما کوتاه آمدیم تو هم شر مرسان!

حالت سوم، خبر اول درست بود اما حسن جون: خبر اول درست بود اما تبعات داشت. حسن نصرالله دوست ما – جمهوری اسلامی – است و اصلا شایسته نیست که یک مقام نظامی ما چنین به رهبر یک ملت – به عقیده مقامات ایران – دستور دهد و تشر بزند. قابل درک است بخصوص که این روزها حسن نصرالله ، یکی در میان می زند. یک روز می گوید دموکراسی خاورمیانه فقط ایران؛ یک روز می گوید «از ایران دستور نمی گیریم». از این منظر می توان گفت انتشار این خبر می توانست به برهم خوردن رابطه جمهوری اسلامی و نصرالله بیانجامد که با تکذیب آن می شد اثر خبر را مهار کرد.

حالت چهارم، خبر اول درست بود اما باید تکذیب می شد: من این احتمال را بیشتر از بقیه می دانم. خبر اول درست بود اما برای عدم ریزش و حفظ هیمنه رژیم لازم بود تکذیب شود. به این ترتیب، با خبر اول ،پیام به کسانی که باید می رسید، داده شد. اما مگر می شود جمهوری اسلامی شش سال بگوید حق مسلم، این همه تحریم و فشار و بقول آقای خامنه ای «تحریم های درد آور، فلج کننده» باشد اما بعد ایران یکهو جا بزند؟پس لازم است تکذیب شوذ تا ملت در صحنه که هنوز به اقتدار جمهوری اسلامی و شعار های مقامات اعتقاد دارند، همچنان در صحنه بمانند.

شغل من ایجاب می کند که رسانه های ایران را دنبال کنم. یک چیز جالب بگویم. بارها دیده ام سخنرانی های آیت الله خامنه ای در چهار ، پنج شبکه داخل کشور ، کامل پخش می شود. بخصوص تکه های حمله و انتقادش از غرب. اما در رسانه های برون مرزی اش مانند شبکه خبر، جام جم و حتی پرس تی وی، ابدا منتشر نمی شود. چرا؟ مشخصا یک سری حرف ها برای مصرف داخل است. چرا باید بیرون زده شود!

البته چند سالی است شبکه اینترنت و مانیتورینگ کانال های جمهوری اسلامی این باز را برهم زده است.

—————–

شاید احتمال های دیگری هم وجود داشته باشد. زیر این پست کامنت بگذارید حتما!

اشتراک گذاری/نشانه گذاری

فیلم «دیکتاتور» را از دست ندهید. کولاک است. از دیروز در آمریکا به نمایش در آمده و من و همسرم، رافونه ، امشب دیدیم. وحشتناک خنده دار است. در واقع برای ما ها که در ایران و کلا خاورمیانه دیکتاتور زیاد دیده ایم، یادآور مصائب مان است. اینکه دنیا دیکتاتور ها را چطور می بیند و دیکتاتور ها چطور دنیا را.

.

فیلم محصول یک فرصت طلبی طلایی است. با الگو برداری از قذافی و رفتارهایش، درست بعد از بهار عرب، این فیلم به سراغ موضوع رفته است. روایتی طنز از دیکتاتوری که مظاهر خیلی از چهره های آشنا برای ماست. از قذافی بگیر تا کیم ایل و احمدی نژاد. هر کس چیزی در او نشانه دارد. ریش خامنه ای، عطش بمب رهبر مرده ی کره شمالی و جمودی یک رهبر خودکامه به سبک قذافی.

فیلم پر است از صحنه های بکر و خنده دار. بازی ساشا باروون ، کمدین حرفه ای بریتانیا، که آمریکایی را با لهجه اعراب بیان می کند ، شاهکار است. روی فیلم تحقیق خوبی صورت گرفته و با مخاطب هم ارتباط خوبی پیدا کرده است. تقریبا این اولین فیلمی بود که در چهارسال حضورم در آمریکا مجبور شدم در چهارشنبه شب ِ عادی، برایش صف بایستم.

شوخی های فیلم هم خیلی جالب است. فیلم هیچ ابایی در نشان دادن پشم زیر بغل، پشم آلت جناب دیکتاتور و حتی آلت جنسی او ندارد. اما در همه اینها طنز است. طوری که صحنه ی اولین «استمنای» حضرت دیکتاتور، از جمله خنده دار ترین صحنه های فیلم است.

پس نوشت – به فرصت طلبی اشاره کردم. آمریکا سرزمین سینماست و البته آزادی بیان. طبیعی است که وقتی رویدادی اتفاق می افتد و یا قرار است بیفتد، نوآوری و ابداعاتی صورت می گیرد. مثل شبی که بن لادن کشته شد، جوانی عکس بن لادن به درک واصل شد را تیشرت کرد و میلیونر شد. یا همین فیلم «دیکتاتور» و باز فیلمی که تبلیغش را دیدم که نشان از رقابت دو نامزد برای انتخابات ریاست جمهوری دارد. لابد اشاره اش به انتخابات آذرماه آمریکاست.

این ها فرصت طلبانه است اما به شعورت توهین نمی کند. می خنداند تو را. ناخنک می زند اما به افکارت بی احترامی نمی کند. همین فیلم دیکتاتور، به شوخی ضد یهود است اما نیست. عرب بدوی ست اما نیست.

مهمتر از همه، خلاقیتی است که در پس این آزادیست….. آری این رویای آمریکاست.

اشتراک گذاری/نشانه گذاری

.

خبر را شاید شنیده باشید. مجلس ایران در میان رسیدگی بودجه امسال، تصویب کرد که  حق انشعاب برق، آب و گاز برای مساجد رایگان باشد. مثل هزینه های مصرف شان.

من مشکلی با اینکار ندارم اما بخدا وقتی مردم ندارند، آیا اینکار درست است؟ در کتاب دینی به ما یاد دادید که اگر مسلمانی بفهمد همسایه اش گرسنه سر بر بالین گذاشته، باید از غصه بمیرد.

حالا چطور این احادیث و روایت برای خودتان کار نمی کند؟ با اغماض، یک سوم مردم زیر خط فقر هستند بعد شما برای مساجد قانون تصویب می کنید که حق انشعاب برق و  آب اش رایگان باشد. توجه کنید یک بار هزینه است در عمر مسجد. ان هم رایگان.

این خبر را کجا بگذاریم وقتی می دانیم که “۷۶۰ میلیاردی دولت به روحانیون کمک کرد“.  اصلا می دانید بودجه مساجد در سال نود ۵ برابر شده است؟

دولت مساجد را از هزینه ها معاف کرده است. البته انصافا این به دولت احمدی نژاد ربط ندارد و از قبل هم بود. فکرش را بکنید. هفتاد هزار مسجد، اگر فقط هر مسجد صد هزار تومان در سال، هزینه داشته باشد، می شود هفت هزار میلیون تومان. باور تان می شود؟

البته حالا مذهبی ها فکر نکنند که من می خواهم ریشه دین شان را بزنم. نخیر. زندگی در اینجا – آمریکا – به من یادداده که به دیگران احترام بگذارم اما باز همان پیشنهادم را که مدتی پیش نوشتم،  مطرح می کنم:

سرمایه گذاری برای مسجدهای بی استفاده !

اشتراک گذاری/نشانه گذاری

بی احتیاطی در هرجایی می تواند پیش بیاید اما مسولیت پذیری از آن مهمتر است.

.

اشاره ام به همین خبرهایی است که هر از چندگاهی درباره غرق شدن ها می شنویم. یکی از نمونه های تقریبا تازه اش، همین:

به گزارش خبرگزاری های ایران، قایقی با ۲۲ سرنشین بعد از ظهر شنبه در مسیر بندرعباس غرق شد که ۵ تن نجات یافته اند و جستجو برای یافتن دیگران ادامه دارد. علی اکبر صفایی، مدیر کل بنادر و دریانوردی استان هرمزگان گفته است که این شناور در هوای بد، بطور غیر مجاز مسافران را از جزیره هرمز سوار و به سمت بندرعباس حرکت کرده بود .

مرگ یک ورزشکار در اردوی ورزشی یا همین مورد اخیر، سه کودکی که در مراسم دیدار کودکان با خاله شادونه فوت کردند.

در آمریکا هم امکان دارد چنین اتفاقی رخ دهد اما مسولیت پذیری هم هست. یعنی سیستم  سعی می کند برخورد کند. آنها هم نه فقط برای یافتن و مجازات مقصر. بلکه سعی می کنند همه راههای تکرار آن را مسدود کنند. به همین راحتی.

آیا دیگر اتفاق نمی افتد؟ باز می گویم نه، اما امکانش کمتر می شود. نه اینکه در پی هر حادثه، یک فاجعه دیگری رخ دهد.

—————–

پس نوشت - عکسهایی از انتقال قربانیان کشتی غرق شده بندرعباس

اشتراک گذاری/نشانه گذاری

.
 

کلیک کنید تا ببینید این عکس ها چیست. توت. توت سیاه تازه.

بهار که به حیاط خانه آمده، مست مان کرده است. راستش بیشتر، از بوی پیچ امین الدوله. همین پیچک ها که می پیچد به دیوار و گل اش بهار در می آید. مست می کند.

امروز در حیاط وقت می گذراندم، سیاهی روی درخت توجهم را جلب کرد. درخت توت. بعد از کشف درخت سیب، خانه مان، درخت توت هم دارد. انگار برگشته ام به کودکی. ابتدای دهه شصت و باقی که انتهای خیابان ۱۵۹ گلسار بود. بین ۱۵۹ و ۱۵۷٫ لابد جایش خانه ای، آپارتمانی در آمده است.

دوری از وطن خوشایند نیست اما وقتی روی دیوار خانه ات، پیش امین الدوله باشد و درخت توت، انگار خوشبختی …..

————————

پس نوشت – با اینکه پیچ امین الدوله در اروپا و آمریکا هست اما فکر می کنم در حیاط خانه ما، دست گل صاحب خانه اول این خانه است که آقایی ایرانی بود. چه سلیقه خوبی داشت !

اشتراک گذاری/نشانه گذاری