خلاصه گزارش اش این است که ، هرچند همزمان با روز قدس در ایران ، عده ای در واشینگتن ، به سیاست های اسراییل انتقاد می کنند ، اما برخی از این معترضان ، حاضر نیستند صدای اعتراض ایرانیان در مورد خطر اعدام یک شهروندشان را بشنوند.

این تصویر را ببینید:

این آقا ، یکی از کارکنان دفتر حفاظت از منافع ایران در شهر واشینگتن پایتخت آمریکاست که همزمان با روز قدس در ایران ، وظیفه خودش دانسته در پایتخت آمریکا ، راهپیمایی روز قدس را “برای دفاع از مردم فلسطین” برپا کند. مملکت آزاد است اینجا و این آقا هم در مهد آزادی می خواهد نظر خودش را بگوید.

حالا این تصویر را ببینید:

همان آقا چند ساعت بعد به سرکارش در دفتر حفاظت از منافع باز می گردد . ایرانیانی به اتهام اعدام برای شیوا نظرآهاری ایراد دارند و عکس او را بر دفتر حفاظت از منافع ایران چسبانده اند. آقای کارمند سفارت که ساعاتی پیش ، دفاع از مردم فلسطین را وظیفه اش می دانست ، حال در مورد اعتراض هموطنانش  به احتمال حکم اعدام برای یک ایرانی ، این چنین برافروخته است.

خودتان قضاوت کنید. آیا ایران برای ایرانیان است؟

————-

پس نوشت یک – از شیوا گفتم ، امیدوارم این مطلب شادی صدر را از دست ندهید.

پس نوشت دو – به شدت گله دارم از برخی ایرانیان خارج از کشور که برای برقرار نگه داشتن دکان کاسبی شان ، حاضرند جوانان ایران را حتی تا پای دار ببرند.

بعد از کار ، رفتم برای تعمیر ماشین. هر سه ماه ، براساس گارانتی.
تا آماده شود ، رفتم از رستوران ایرانی ِ مجاور نهاری تهیه کنم برای خودم و رافونه. در رستوران پیشخدمت جدیدی دیدم با اینکه معمولا همه غیر ایرانی هستند اما او ایرانی بود. پرید که سفارش بگیرد. سفارشم را دادم ، من را به صندوق معرفی کرد.

همه چیز عادی بود اما نگاهش رویم بود. حس می کردم. حالا نه اینکه ملت در تلویزیون من را می بینند ، شاید بشناسند ، البته فخری نیست ، وظیفه است.

حساب که کردم ، آمدم بیایم بیرون ، دنبالم آمد. اسمم را پرسید و وقتی تایید شنید برقی در چشمم زد. گفت صدای آمریکا نیرو نمی خواهد ، گفتم نه ، چطور ؟

گفت دو ماه است از ایران آمده و دنبال کار است. ناگهان دلم ریخت . دلم پیش چشمانش ماند. دلم پیش ِ اینکه با یک دنیا امید آمده آمریکا از احتمالا هنوز کاری که دلش باشد ، گیر نیاورده .

جوابم ناامید کنند بود  برای همین سعی کردم کمی امید چاشنی اش کنم : “الان شاید نخوان اما شاید در آینده”…

دلم خیلی گرفت . مدت هاست وقتی با آدم ها حرف می زنم به چشمانشان نگاه می کنم. بعضی ها چشم شان خون می بارد ، بعضی دروغ و البته خیلی ها واقعیت شان را می گوید. چشم های این جوان ، چشم های اشکان نبود ، اما بود. جوان بود ، خیلی خجالت کشیدم که نمی توانستم کمکش کنم.

کاش روزنامه نگار نبودم ، کاش مجری یک برنامه تلویزیونی نبودم . کاش توان اقتصادی و سیاسی بیشتری داشتم می توانستم به همه مثل صاحب این چشم کمک می کردم ….. کاش

بعد از بیست دقیقه که آمدم سفارشم را بگیرم ، باز پرید دنبالم. می خواست خبرش کنم ، کارتم را دادم ، که ایمیل بزند شاید جایی بهتر برایش پیدا شد.

تمام مسیر برگشت ، اتوبان ۶۶ ، ناراحت آن چشم ها بودم و فکر می کردم که اگر خبرنگار نبودم چطور می توانستم به این چشم ها کمک کنم …..

.

از وقتی عکس رییس جمهوری شیلی را که زنده بودن معدن چیان را خبر داده ، حسابی ذهنم در گیر شان است.

یعنی چی ، هفتصد متر زیر زمین باشی و تنها از طریق یک لوله به قطر ۱۵ سانتیمتر.

امیدوارم هر چه زودتر ، به سطح زمین آورده شوند. این مرگ اما بیداری است. خانواده شان چه می کشند !

———————

پس نوشت - اینجا در مورد اینها بیشتر بخوانید.

اینکه چقدر هستیم و چقدر ماندیم ، شاید با خواندن این مطلب معلوم شود.

.

خبر نجات هشت صیاد ایرانی در دریای امان را اول در روی فیس بوک دیدم زیاد جدی نگرفتم اما وقتی خبر را در رویترز دیدم ، جدی گرفتم. ماجرا از این قرار بوده که

یروی دریایی آمریکا دیروز جمعه اعلام کرد یکی از ناوهای مجموعه کشتی های ناو هوپیما بر “هری اس. ترومن” آمریکا، ۸ صیاد ایرانی را از کشتی آتش گرفته ای در دریای عمان نجات داده است. براساس این اطلاعیه ، به اتباع ایرانی غذا و پوشاک داده شد و سپس آنها تحویل کشتی ایرانی داده شدند.

نه کسی جنجال کرد ، نه عکسی گرفتند ، نه کت و شلوار هاکوپیان دادند و نه …

البته بماند که نیروهای آمریکایی در خلیج فارس ، هرچه هستند ، میزبان نیستند اما شرط مهمانی را بی توقع انجام دادند.

حالا یک نگاهی کنید به وضع سه کوهنورد آمریکایی که در حوالی انتخابات در مرز ایران و عراق دستگیر شدند. خانواده های شان کم از خانواده زندانیان ایران ندارند. مثل مرغ بال و پر کنده از این سو به آن سو می روند تا شاید فرزندان شان آزاد شوند اما دریغ.

جالب این است که آنها را دادگاهی هم نمی کنند و هر از چندگاهی وزیر اطلاعات در مصاحبه ای می گوید ، جاسوس اند. خبر اگر جاسوس اند ، محاکمه کنید. بماند که دیگر در این یکسال مردم ایران در مقابل اتهام جاسوسی ، واکسینه شده اند.

خلاصه آن از میزبانی ما و این از مهمانی آمریکایی ها. کلاه مان را قاضی کنیم می بینیم دولت ایران رسم میزبانی را این چنین می کند و آمریکای مهمان – ولو ناخوانده و بی دعوت – ، چنین.

—————-

پس نوشت - سایت آفتاب هم این خبر را کامل ترجمه کرده است؛ اینجا