قتل های زنجیره ای را به یاددارید؟ می گویند از ابتدای دهه هفتاد آنها آدم کشته اند از بختیار بگیرید تا خیلی های دیگر. فکر می کنید اگر عدالت این قاتلان را گرفتار می کرد وضع چطور بود. متهمان کرمان را به یاددارید. قتل های زنجیره ای که چند بسیجی بر اساس اعتقاد شان زوج های جوان را به این خیال که رابطه نامشروع دارند سلاخی می کردند. می دانید آن متهمان همه آزادند اکنون؟

چرا راه دور برویم. زهرا کاظمی را که می شناسید. همان که به ضرب لقد یک قاضی بدنام دادگستری به خاطر گرفتن عکسی از زندان اوین کشته شد. آیا هرگز شنیدید که آن قاضی محاکمه شود؟ همین سال گذشته “زهرا بنی یعقوب” و “ابراهیم لطف اللهی” را چرا فراموش کرده اید؟ آیا خون به ناحق ریخته شان با سستی و اهمال دستگاه قضایی پایمال نشد؟

اسفند پارسال “رضا زارعی” فرمانده نیروی انتظامی استان تهران بنابرآنچه از ما بهتران خودی گفتند با شش زن برهنه به نماز ایستاده بود؟ نظام چه کرد؟ آیا پاسخی داد؟ آیا اذهان عمومی را روشن کرد؟ یا همان مددی که اینبار نیمه کاره ، در راه تجاوز به دخترکی بود ، اینبار شاهد هم بود؟ دیدید دادستان زنجان چه مفتضحانه خبر داد که هم دخترک هم استاد و هم دانشجویانی که افشا کردند محکوم شده اند و می شوند؟

و این آخری ، آقاگلی. فکر می کنید نظام این یکی را پیگیری می کند؟ فکر می کنید او را به عدالت می سپارد؟ من که فکر نمی کنم. گویا نظام هنوز با مردمش رو در بایستی دارد و دوست دارد بگوید ما همچنان مقدسیم و در میان مان راسپوتینی نیست!
شک نکنید این فیلم نه اولین است و نه آخرین. اینگونه سرپوش نهادن حکومت ، اینطور عیان لخت رسوا شدن هم دارد.

۱۱ – اما در آخر یک توصیه هم برای دوستان مان در دنیای مجازی. همانطور که پیشتر مسعود بهنود نوشته است ، دیگر عصر ، عصر موبایل است. دیگر نمی توان همه چیز را مخفی کرد و از نظر پنهان داشت. پس این فیلم اولین نبوده و آخرین هم نیست. اما اگر چنین ، بار دیگری روی داد چه باید کرد؟ راه حل ساده است؟ اول باید تحقیق کرد و درستی رویداد را کشف کرد. نگویید خبر می سوزد. گاهی بهتر است خبر را در ریسک سوختن بیاندازید تا دروغ بگویید و همه حقیقت را نگویید. تحقیق تان که کامل شد ، می توانید بخشی از فیلم را ، تا آنجا که با اصول اخلاقی و انسانی سازگار است با یکی از نرم افزار های رایج ویرایش کنید.

دیدم بدن عریان ، مشتریان خاص خود را دارد که در سایت های پورنو آن را می یابند. نیازی نیست آن را شما نمایش دهید. می توانید تصویر قربان ماجرا – که اینجا ظاهرا زن است – مخفی کنید. این هم برای حفظ حریم شخصی. آخر خبرتان هم همین جمله را بنویسید که کل رابطه جنسی این مقام را ما داریم و حتی می توانید تهدید کنید که اگر پاسخ نگویند ، ما افشا می کنیم باقی ماجرا را.

ادامه دارد….

- خلع لباس شده است.
- تبعید شده است.
- به ۱۴ سال زندان محکوم شده است؟

یا دوست دیگری نوشته است :

فیلم برای روز چهارم مهر ماه هست وخانم این حاج آقا هم جایی نرفته بوده معلم است و رفته بوده مدرسه . از مدتها پیش حراست استان همدان به این حاج آقا مظنون بوده اند و رفت و آمدهایش تحت نظر بوده است ضمن اینکه فیلم دیگری نیز از عمل جنسی ایشان با یک خانم دیگر در محل کارشان هم گرفته اند که آنهم در تهران و شهرستانها منتشر شده است .
حاج آقا هم اکنون بازداشت است و از کلیه سمتهایش نیز برکنار شده است . دادگاه ویژه حکم خلع لباس ایشان را داده است و پرونده فعلا در دادگاه عمومی همدان شعبه ۲۳ در حال رسیدگی است .

تنها کافی است که کمی اخبار را دنبال کنید و حداقل در حد خواندن توضیح المسایل اطلاع داشته باشید تا بدانید که رابطه مرد زن دار با زن شوهر دار از هر دو سو “زنای محصنه” است و براساس شریعت اسلام و قانون مجازات اسلامی فعلی مجازات آن “رجم” یا همان سنگسار است؟
سنگسار ، نامی ترسناک که تا کنون در همین اینترنت بارها از اجرای آن شنیده ایم و گاه همه ما تلاش کرده ایم در مورد کسی اجرا نشود. حال ما یک جفت متهم داریم که باید سنگسار شوند؟ آیا همه ما می خواهیم او مجازات شود؟ آیا او باید تاوان همه کسانی را بدهد که توسط حکومت به جرایمی خفیف تر از این ، سنگسار شدند؟ آیا باید سکوت کنیم؟ چه باید کرد؟
ناگهان یاد جمله یکی دیگر از خوانندگان مطلبم درباره این رسوایی می افتم :

ان شا الله کی شاهد سنگسار ایشون هستیم؟ دیگه این خانم شوهر داره، نمیشه مثل مساله مددی به بهانه صیغه ماستمالش کرد. حکم شرعی و قانونی این کار سنگساره. خواستار اجرای حد شرعی اسلام در جامعه هستم.

پیشتر هم نوشتم که من برای این دو سنگسار حکم نمی دهم.

دوستی پرسیده است “آن زن چه گناهی کرده است که اینچنین به آتش آقا گلی بسوزد. البته فیلم آنقدر با کیفیت نیست که چهره اش شناخته شود اما حال که گفته می شود خبر مال هفت ماه پیش است و شیخ خطاکار در بند است پس او هم بازداشت شده است.

تا آنجا که در این فیلم مشخص است ، این زن به میل خود رضایت به رابطه داده است و آنگونه که روایت کرده اند ، وی شوهر دارد.

نمی توان برای آن زن دلسوزاند. که اگر قرار بر این باشد باید برای مرد هم دلسوزاند. موضوع این است که هر دو تخلف کرده اند. هرچند دین اسلامی می گوید زن شوهر دار ، مرد زن دار اگر “زنا” کنند باید سنگسار شوند ، اما من حکم خودم را می دهم.

من می گویم هر دو ، یک خیانت در کارنامه شان نقش بسته است. زنی که به شوهر خیانت کرده و با مردی دیگر خوابیده و مردی که زن داشته و با زن دیگری معاشقه کرده است. دادگاه انسانیت و طبیعت می گوید خیانت زشت ترین کارهاست . فکر می کنید نامیدن یک نفر به صفت رذل “خائن” مجازات کمی است؟ کاش حداقل روزنامه کیهان بجای این همه ایرانی خارج از کشور که به صفت خائن می خواند همان چند ماه پیش که این رسوایی روی داد ، آنها را “خائن” می نامید.

ادامه دارد…

پیش از این گفتم با نمایش بخشی از فیلم موافق بوده ام. چرا ؟ مشخص است. وقتی کسی که لباسی را بر تن کرده که در جامعه ما بر مسند قضا می نشیند و مردمان را به خوردن لیوان آبی به دار می سپارد ، اینکار کرده است ، باید رسوا شود. می دانید چند نفر از ابتدای انقلاب تا کنون سنگسار یا اعدام شده اند؟ آیا می دانید براساس اطلاعات موثق ، برخی از این اعدام ها اشتباه بوده است؟ من شخصا دو نفر را می شناسم که وقتی اعدام شدند ، چند هفته بعد حکمی به در خانه شان رسید که فرد کشته شده به خاطر جرمش تنها به یک و سه سال زندان محکوم شده بودند.

فرد خاطی داستان ما کسی است که هم لباسان او یکی احمد جنتی است که هر چه می خواهد بر انتخابات می کند. یکی دیگر واعظ طبسی است که بر ثروت خراسان دست دارد. یکی ناصر مکارم شیرازی است که بیتش حجره تجارت شکر است و ….

شاید بپرسید ، این آخوند یک لا قبا که این همه کله گنده نبوده است که رسوایی اش دلمان را خنک کند؟ اتفاقا این هم در نوع خود قابل توجه است. توجه کنید. حاج آقا هنوز کارش تمام نشده ، وقتی به آن زن دستمال کاغذی می دهد ، رو به او می گوید : “حال برویم برای این مردم احمق دو رکعت نماز بخوانیم”. پس مردم در قاموس این مرد خطاکار ، “احمق اند” . یا وقتی شیخ داستان ما بر عمامه خود لقدی نثار می کند. پس کجایند کفن پوشان فیضیه قم که ببینند هم لباس هوسران شان چه توهین ها بر لباس پیامبری شان می کند !

غیر از هم لباسان ایشان ، مردم باید می دانستند که چه شده است و پشت چه کسی نماز می خوانده اند. او که قرار بود رابط شان با خدا باشد ، چگونه بوده و چگونه ریاکار بوده است.

ادامه دارد…

اما در مورد بحث مان. من این ادعای آنها را قبول دارم.اما می خواهم نکته به نکته در این مورد بحث کنم. اینکه یک فیلم از رابطه جنسی دو آدم گرفته و بعد پخش شود ، کاملا نقض حقوق آن دو آدم است. اینجا در آمریکا روابط تا حد زیادی آزاد است اما هیچکس نمی تواند از اتاق خواب کسی فیلم بگیرد و آن را در مثلا یوتیوب نمایش عمومی دهد. حداقل می دانم بخاطر کپی رایت آن دو نفر – فاعل و مفعول – می توانند پدر طرف فیلمبردار را در بیاورند.

اما مسایلی است که موضوع را حساس می کند؟ آیا این فقط رابطه دو نفر عادی است. یک زن و شوهر است؟ مسلما نه. باز به استناد صدای فیلم مطمئن می شویم که نه این دو زن و شوهر نیستند و پنهانی رابطه برقرار کرده اند.

آیا هر رابطه نامشروعی باید فیلمش بیرون بیاید؟ اگر تنها یک درصد رابطه های نامشروعی که روزانه در همین تهران وجود دارد فیلم شود ، فکر می کنید چند هزار فیلم سکسی وارد بازار علاقمندان این موضوع می شود؟ من می گویم خیلی. پس رابطه نامشروع بودن هم دلیل بر این نیست که فیلم به بیرون راه یابد.

اما علیرغم این توضیحات ، فکر می کنم یک دلیل وجود داشت که باعث شد که این فیلم با استقبال عمومی شود. یکسوی ماجرا یک روحانی بوده که به بخشی از حاکمیت متصل بوده است.

در همه جوامع بنا بر همان “ارزش شهرت” ، مردم دوست دارند بدانند آدم های مهم چگونه زندگی می کنند. همه ما کوهنوردی کرده ایم. توصیه می کنم یکبار بروید کوه ، فیلم بگیرید و آن را بر روی یوتیوب بگذارید. فکر می کنید چند نفر آن را ببینند؟ به نظر شما بینندگان این فیلم شما به هزار نفر می رسد؟ حال به اینجا بروید و این فیلم مثلا کوهنوردی آقای خامنه ای را ببینید. با اینکه آقای خامنه ای چندان در اینترنت ایرانی شخص محبوبی نیست اما تا الان هجده هزار ۳۱۳ نفر این فیلم را دیده اند.

این مثال را زده ام تا مطمئن شویم ارزش شهرت درست کار می کند! حالا برگردیم به داستان ما. ناگهان اعلام شده است یک آخوند که مقامی و منصبی هم احتمالا دارد ، با یک زن رابطه نامشروع دارد. فکر می کنید می توانید جلوی خود را بگیرید و بر روی لینک آن کلیک نکنید؟

من می خواهم بگویم بخشی از ماجرا غریزی است اما بخشی هم نه. به نظر من بهتر بود که اولین کسی که این فیلم را داشت ، بجای اینکه آن را کامل در اینترنت قرار دهد ، چند صحنه از آن را که با ارزش های اخلاقی و انسانی سازگار تر بود را بر روی اینترنت قرار می داد ، به این ترتیب هم افکار عمومی به موضوع پی می برد و هم کل موضوع “لوث” نمی شد که اینک هیچ رسانه رسمی و جدی ای از انعکاس آن سرباز بزند.

ادامه دارد…