دیروز عصر در اولین اقدام ها ، باراک اوباما رییس جمهوری جدید آمریکا فرمانی را صادر کرد که به بستن زندان برنام “گوانتانامو” منتهی خواهد شد. حتما می دانید که پس از حملات یازده سپتامبر آمریکا عملیات هایی علیه تروریست ها آغاز کرد که اتفاقا به بازداشت زندانی شدن تعداد زیادی منتهی شد. ارتش آمریکا برای آنکه با اختیار بیشتر بتواند زندانیان را مورد بازجویی قرار دهد ترجیح داد به جای انتقال آنها به زندان هایی در داخل آمریکا ، زندانیان را به پایگاهی دریایی در ساحل گوانتانامو (در جنوب شرقی جزیره کوبا) می برد. البته موضوع این زندان وقتی معروف شد که عکس هایی از آن به بیرون درز کرد که نشان می داد سربازان با متهمان رفتار های وحشتناکی دارند.

این مساله در همه این سالها پاشنه آشیل آمریکا بود بطوریکه حتی سازمان دیده بان حقوق بشر در بیانیه های زیادی از دولت آمریکا خواسته بود زمینه تعطیلی این زندان را فراهم کند.

دوستان زیادی در هفته های اخیر سعی کرده اند اوباما را مثل خاتمی بدانند اما فرق اوباما و خاتمی از همین حرکت هاست. هرچند اوباما با یک رای نسبی (۵۲ درصد آرا به ۴۷ درصد مردم آمریکا) رییس جمهوری شده اما از همان اول دارد به وعده هایش عمل می کند. دموکراسی این فواید را دارد. وعده می دهی ، عمل کن ، وگرنه از رای مردم خبری نیست. آیا خاتمی اینکار را کرد؟

مجلس ششم تنها یکبار در ابتدای کار خواست که لایحه اصلاح مطبوعات را در همان اوایل کارش به تصویب برساند که اگر یادتان باشد با “حکم حکومتی” آیت الله خامنه ای مواجه شد!

یک نکته هم بگویم. فکر می کنیم این وسط بستن گوانتانامو ، دهن خیلی از کسانی را که به برنامه های صدای آمریکا می زنگیدند و به جای بیان نظرات شان می گفتند آمریکا به جای گیر دادن به حقوق بشر برود گوانتانامو را جمع کند ، بسته می شود. ها ها ها !

—————–

پی نوشت - تصویر این دخترک دیدنی است. اشک دختری در فرودگاره سارایوو ( بوسنی) ؛ در انتظار پدرش که از زندان ” گوانتانامو” آزاد شده است.

ملتی که امروز برای دیدن تجلی آرای خودشان ، برای دیدن انتقال مسالمت آمیز قدرت از یک حزب به حزب دیگر ، از یک سفید به یک سیاه ، از یک آمریکایی به یک آمریکایی-آفریقایی از بامداد امروز در منطقه وسیع مقابل کنگره آمریکا جمع شدند و چه عظمتی بود.

بگذارید یک اعترافی برای تان بکنم. سال گذشت ورود من به آمریکا همزمان با فعالیت درون حزبی کاندیداها بود. خیلی ها از من در مورد اوباما و انتخابات می پرسیدند. یادم هست حتی یکبار در سخنرانی کانون دوستداران فرهنگ ایران هم از من پرسیدند. آنجا با لرزش صدا گفتم : “ببخشید من تازه از ایران آمده ام. من این چیزها را نمی فهمم. من نمی توانم بفهمم که مثلا روزی احتمال دارد در این کشور اوبامایی که تا ۴۰ سال پیش پدرانش حق استفاده از آب خوری و دستشویی سفید ها را نداشت ، رییس جمهوری آمریکا شود. مگر می شود بوش و جمهوری خواهان قدرت را بدون کشمکش به گروه و جناح مقابل بدهند؟ من تا نبینم باور نمی کنم!”

قدری از این حرفم مزاح بود و شاید به همین خاطر بود که “تقی مختار” هنرمند سینمای قبل از انقلاب و سردبیر مجله ایرانیان واشینگتن بعد از انقلاب ، پشت میکروفن قرار گرفت و به من اطمینان داد که اینجا انتقال قدرت انجام می شود. و البته دکتری دیگر در مراسم بود که گفت ۴۴ سال است که در آمریکا دیده است گاه این حزب قدرت به دیگری داده و گاه باز پس گرفته است.

امان از بازی دموکراسی که هنوز برای ما ایرانی ها سراب است. دل مان به دوم خرداد خوش است که آن هم نیامده ابتر شد.

——————–

پی نوشت – این هم یک استقبال از آقای رییس جمهوری ایران در ایران:“اوباما نیومده، پایمال شد” !!

در روزی که نزدیک دو میلیون نفر به خیابان های واشینگتن آمده بودند اوباما مراسم سوگند خود را برگزار کرد و سپس در رژه مخصوص شرکت کرد و صدها هزار نفر او را به خانه جدیدی که باید حداقل چهارسال در آن زندگی کند ، بدرقه کردند.

نکته قابل توجه امروز ، سخنرانی اوباما بود که یکی از سخنرانی های ماندگار شد

باراک اوباما، رییس جمهوری آمریکا، روز سه شنبه در مراسم ادای سوگند خود در واشینگتن گفت: چالش های پیش روی آمریکا واقعی هستند. من امروز به شما می گویم چالش های پیش روی ما واقعی هستند. آنها جدی و بسیارند. آنها در زمان کوتاه یا به سادگی حل نخواهند شد.”

مراسم اداى سوگند باراک اوباما که از پدرى کنیایى و مادرى آمریکایى متولد شده است از سوى بسیارى از تحلیلگران، براى آمریکایى هاى آفریقایى تبار یک نماد سمبلیک به شمار مى رود که در سال هاى نه چندان دور از تبعیض نژادى و شهروند درجه دو بودن رنج مى بردند.

اوباماى ۴۷ ساله با انجیلى که آبراهام لینکن در سال ۱۸۶۱ مراسم تحلیف خود را به جا آورده بود، اداى سوگند کرد.

در همین حال، رییس جمهوری آمریکا در ادامه سخنرانی خود خطاب به جامعه بین المللی گفت:”آمریکای جدید، همه صداها را خواهد شنید.”

باراک اوباما خطاب به “جهان اسلام” نیز گفت: “ما به دنبال راه جدیدی به سوی آینده هستیم مبتنی بر منافع مشترک و احترام متقابل.”

وی همچنین افزود:”آن دسته از رهبرانی که در گوشه و کنار جهان به دنبال گسترش درگیری هستند یا ناکامی جامعه خود را به گردن غرب می اندازند، بدانند که مردم کشورهایشان درباره توانایی آنها در ساختن و نه نابود کردن، به قضاوت خواهد نشست.”

رییس جمهوری آمریکا اضافه کرد: “آن دست از کسانی که از طریق فساد، فریب و با ساکت کردن مخالفان به قدرت چسبیده اند، بدانند که در مسیر اشتباه تاریخ ایستاده اند، ولی اگر مشت های خود را گره نکنید ما به سوی شما دست دراز خواهیم کرد.”

باراک اوباما در حالی رسما رییس جمهوری آمریکا شد که اقتصاد این کشور در بدترین شرایط خود طی هفتاد سال اخیر است و این کشور در افغانستان و عراق در حال جنگ است. رویدادهایی که این کشور را “در دل بحران ها” قرار داده است.

آقای اوباما گفت:”در این روز ما جمع شده ایم برای این که ما امید را به جای ترس و اتحاد را به جای درگیری و ناهماهنگی انتخاب کرده ایم.”

باراک اوباما بار دیگر تاکید کرد که اولویت اصلی مسئله اقتصادی است و با کنگره در خصوص طرح ۸۵۰ میلیارد دلاری اقتصادی همکاری خواهد کرد.
منبع

الان که دارید این نوشته را می خوانید من و رافونه برای دیدن مراسم سوگند و رژه رییس جمهوری جدید آمریکا در شهر واشینگتن هستیم. ساعت ده صبح در ضلع غربی کنگره آمریکا ، در غالب یک مراسم کاملا مذهبی ، رییس جمهوری و معاون اول او سوگند خواهند خورد. پس از آن رییس جمهوری باید برای ضیافت نهار به کاخ سفید برود تا کلید کاخ را از رییس جمهوری فعلی تحویل بگیرد.

این رفتن همچنان ساده نیست. آقای رییس جمهوری جدید از خیابان پنسیلوانیا که مستقیم به کاخ سفید می رود در قالب رژه در حالی که دو سوی خیابان مردم ایستاده اند ، عبور خواهد کرد. رژه رییس جمهوری جدید آرزویی بود که البته محقق شد. یادم هست در اوج فعالیت کاندیداها ، دوستم کیارش وقتی به یک مدافع مک کین رسیده بود می گفت ، من از الان ژانویه رو می بینم که تو خیابان پنسیلوانیا می رویم استقبال اوباما. آری ، امروز آن روز است.

چند حاشیه هم در این میان برای تان بگویم:

* از دو روز پیش یک موضوع مهم در روزنامه ها و شبکه های تلویزیونی اینجا مطرح شد که بد نیست شما هم خبر داشته باشید. مساله لباس میشل اوباما همسر رییس جمهوری خیلی اینجا سر و صدا کرده است.

بنابر عرف قبلی ، همه بانوهای اول ، پس از مراسم سوگند لباس شان را به موزه واشینگتن اهدا می کنند بنابراین خانم اوباما فقط امروز این لباس رو به تن می کند. مشکل این است که برخی از افراد زیاد از نوع لباس و سلیقه میشل اوباما خشنود نیستند و با سلیقه اش مشکل دارند. قرار بود لباس خانم بانوی اول را Narciso طراحی کنه و احتمالا از رنگ سیاه و قرمز که مورد علاقه میشل است استفاده خواهد کرد.

* رسم دیگری که اینجا روسای جمهوری انجام می دهند نوشتن نامه به فرزندان شان قبل از آغاز کارشان در کاخ سفید است. اوباما هم این کار را به بهترین نحو کرده است.

این نامه را از دست ندهید که خواندنی است : فارسی ، انگلیسی

در همین ارتباط چند روز پیش فکر کنم مجله تایم مساله بی پسری در خانواده های ساکن کاخ سفید مورد بحث قرار داده بود و نوشته بود بعد از کلینتون ، اوباما سومین رییس جمهوری است که با دخترانش به کاخ سفید می رود و خبری از فرزند پسر نیست. جالبه که در آمریکا خیلی از پسربچه های کاخ سفید نشین بعد ساکن کاخ سفید شدند. از جمله “جان کوانسی آدامز” رییس جمهوری ششم آمریکا که پدرش رییس جمهوری بود و همچنین در عصر حاضر جرج دبلیو بوش که با هشت سال فاصله جانشین پدر شد.

* خبر دیگر هم این است که بیش از شصت شی مربوط به دوران زندگی پرزیدنت آبراهام لینکلن (شانزدهمین رییس جمهوری آمریکا) در روزهای پیش از مراسم ادای سوگند ریاست جمهوری باراک اوباما – در موزه ملی تاریخ آمریکا به نمایش گذاشته می شود.

این نمایشگاه “آبراهام لینکن: یک زندگی خارق العاده ” نام دارد.

از جمله اشیایی که در این نمایشگاه به معرض دید عموم گذاشته شده کلاهی است که لینکلن در شبی که ترور شد بر سر داشت.

اشیا این نمایشگاه طی ۱۴۰ سال گذشته جمع آوری شده اند. در این نمایشگاه عکس هایی از مراسم ادای سوگند ریاست جمهوری پرزیدنت لینکلن مربوط به سالهای ۱۸۶۱ و ۱۸۶۵ نیز به چشم می خورد.

——————–

پی نوشت یک –امیدوارم بتوانم گزارشی از مراسم هم برای تان بدهم.

پی نوشت دو – خب این هم استقبال از اوباما در ایران ؛ تهران ، میدان تجریش .