بایگانی ماهیانه: تیر ۱۳۹۴

چه کسی بود، صدا زد بمب اتم

Share

 

نمی دانم این عکس را دیده اید یا نه؟ مسوولان سیاست خارجی کشورهای مذاکره کننده با ایران به صف ایستاده اند و بالای سرشان به اختصار تعداد بمب های اتمی هرکشور نوشته شده است.

Bomb

این روزها این عکس باز نشر می شود که بله، ببینید، ما هنوز یک بمب هم نداریم، اما این کشورهایی که خودشان بمب دارند و اتفاقا یکی دو تا مثل آمریکا که استفاده کرده اند، دارند به ما می گویند که نداشته باشید و ما را تحت فشار می گذارند…

اینکه یک سری اکتیویست یا علاقمند این کار را کنند، بد نیست و خب علاقه شان است. اما اینکه این عکس را روزنامه نگاران و افراد آگاه قرار بدهند و به اشتراک بگذارند، به نظرم، اشکال دارد. دلیل هم دارم. چند نکته در این مورد:

۱

اینکه آمریکا اولین بار بمب اتم را استفاده کرده و موجب مرگ میلیون ها نفر در ژاپن شد، بسیار بد و ناراحت کننده است.

۲

اینکه کشورهای دارای بمب به این صرافت افتادند که مانع دستیابی دیگران و استفاده خودشان از این سلاح مخرب شده اند، یک حسن است. در واقع بشر مدرن بعد از همه ماجراجویی های هفتاد سال پیش، و نبرد قدرت سه دهه ای (دوران جنگ سرد) حالا به این نتیجه رسیده که اشتباه کرده است.

۳

چه کسانی باید مانع ماجراجویی هسته ای در جهان شوند؟ آیا کسانی که هنوز به این امکان دست نیافته اند، توانش را دارند؟ قاعدتا نه. همین الان، پاکستان و هند درگیر فعالیت هسته ای و بمب سازی هستند. آیا آنها مثلا حرف ایران را برای عدم آزمایش هسته ای و یا توسعه برنامه شان گوش می کنند؟ حداقل وقتی اجماع جهانی بین کشورهای بزرگ دارای بمب اتم شکل بگیرد، می تواند ضمانت اجرایی کافی باشد که کشورهای دیگر به این ماجراجویی وارد نشوند.

۴

اتفاقا ایده آل این است که بعد از ممانعت از ماجراجویی دیگر کشورها، همین کشورهای صاحب بمب هم به سمت معدوم کردن آنها بروند.

۵

اما ایران. به نظرم ماجرای ایران در این عکس خیلی غریب تر است. از اخرین باری که این کشورها بمب استفاده کردند، هفتاد سال می گذرد. از آخرین باری که همدیگر را به استفاده از بمب تهدید کردند، چهل سال می گذرد. «محو یک کشور از نقشه جهان»؟ نه من تا حالا نشنیدم که سران هیچ کدام از این شش کشور چنین چیزی گفته باشند.

ایران چطور؟

ایران چند سال فعالیت اتمی مخفی داشت. معمولا اگر کشوری انرژی صلح امیز اتمی بخواهد نیازی به مخفی کاری نیست.

بعد از افشای آن، ایران در سال ۸۲، تعهد کرد که برای اعتماد سازی فعالیت غنی سازی اش را متوقف کند. ناگهان اما ایران یک طرفه پیمان را لغو کرد.

بعد هشت سال، محمود احمدی نژاد روی کار آمد که بارها با حمایت رهبر، از محو اسراییل از روی نقشه جهان گفت. اینکه جمهوری اسلامی اسراییل را به رسمیت نمی شناسد، من می فهمم.

البته بماند که همین جمهوری اسلامی در دهه شصت و در اوج جنگ از اسراییل اسلحه می خرید. اما ادعای محو یک کشور از روی نقشه جهان، مساله دیگری است.

درست است ایران در این عکس هیچ بمبی ندارد، اما مواضع افراطی رئیس جمهوری ایران آن قدر خطرناک است که همه را بر آن داشته که مخالف باشند. آنقدر مخالف که حتی ایران را تحریم کنند و حتی بر سر صلح آمیز بودن راکتور چهل ساله امیرآباد هم شک و شبه ایجاد شود.

 

می شود از حق کشور دفاع کرد، می شود پرسید چرا این کشور انرژی هسته ای دارند و ما نباید داشته باشیم. اما وقتی حواس مان نباشد که آتشی که بپا شده، ناشی از بی تدبیری و عقل برخی از مدیران کشور است، همین دفاع می شود چوبی در چشم خودمان!

Share

نکاتی بر فیلم/پیام جدید وزیرخارجه ایران؛ ظریف همه حقیقت را نمی گوید

Share

اینکه «جواد ظریف» در حاشیه مذاکرات این پیام را می دهد، از فردوسی می خواند و از «ما»یی که باید جلوی افراطی گری بایستد، نکات مثبت است اما چند نکته و سوال:

  • متن کامل پیام «جواد ظریف»
  • http://www.entekhab.ir/fa/news/213158

 

– «بحران غیرضروری» که آقای ظریف می گوید در وین است تا پایان دهد را «چه کسی» به وجود اورده است؟

– ظریف می گوید «توافق نیاز به شجاعت برای مصالحه» دارد. بله. رهبر جمهوری اسلامی ایران این «شجاعت» را دارد؟

– ظریف می گوید توافق نیاز به «پختگی برای تصمیمات منطقی» دارد. یک نمونه مهم از مدیریت و تدبیر رهبر، نزدیکی نظرش به احمدی نژاد در سال ٨٨ بود، یادتان هست؟

– «فشار اقتصادی و نظامی» به تسلیم نمی انجامد؟ چرا ناگهان «سیاست نظام» به «نرمش قهرمانانه» تبدیل شد؟

– «تجاوز صدام و حامیانش» ایران را تسلیم نکرد، درست اما آقای خمینی وقتی صلح را پذیرفت که دیگر توان جنگیدن نبود.

– آقای ظریف نوشته: «آنها [غربیهای حامی تحریم] متوجه شده اند که تحریم های اقتصادی علیه کشور من، آنها را به هیچ یک از اهداف اعلام شده شان نرسانده».

واقعا؟ چرا جمهوری اسلامی ایران که رئیس جمهوری اش می گفت قطعنامه دان، و رهبر «ضمنی» حمایت می کرد، ناگهان اهل مذاکره شدند؟ نگویید چون دولت روحانی امد و فلان. بتازگی خود آقای خامنه ای فاش کرده که مذاکرات از اواخر دولت احمدی نژاد شروع شد.

– آقای ظریف می گوید تحریمها بر مردم و کودکان تاثیر منفی داشته اما نمی گوید آقای خامنه ای هنوز هم منکر تاثیر تحریمهاست. بماند که عمده تلاش یک مدیر کشور باید کاهش فشار بر مردمش باشد، نه ایجاد بحران و سختی

– «آنها [غربیها] میز مذاکره را انتخاب کردند». میز مذاکره بود اما نظام آقای «سعید جلیلی» را می فرستاد که به «اشتون» و بقیه «سیاست خارجی پیامبر اکرم» * را بیاموزد. (نام پایان نامه دکترای آقا سعید)

– «ایران همواره در خط مقدم مبارزه با افراط حاضر بوده است».

برخلاف این گفته آقای ظریف، در دهه ابتدایی انقلاب اسلامی ایران، جمهوری اسلامی پرچمدار افراطی گری بود. از برخوردها با بازماندگان رژیم سابق تا گروگانگیری و  تلاش برای صدور انقلاب از طریق تزریق پول و سلاح به تروریستهای بین الملی.

Share

اشکان، مره تاسیانه …… اجرای گروه «تاسیان» به یاد «اشکان سیگارچی»

Share

تاسیان در گیلکی از آن واژه های مشکل است برای ترجمه. تازه عزیزی از دست داده بودیم که مادرم به برادرش زنگ زد و گفت، امشب برای ما «تاسیان» است، می شود بیایی اینجا؟

تاسیان، غمی ست که به دل صاحب عزا می نشیند و با گذشت زمان شاید کم و زیاد شود ، اما همیشه هست. آن جای خالی و آن افسوس که او رفت و ما را تنها گذاشت.

اینها را گفتم تا یاد کنم از کار قشنگ دوستان عزیزم در گروه «هم آوایان تاسیان».

وبلاگ اشکان سیگارچی

«حسین تقی نژاد» و همکارانش، دو ماه پیش کنسرتی در تالار وحدت تهران داشتند و در اجرای برنامه، آهنگی به نام «تاسیان» را تقدیم اشکان کردند. چقدر به دل من و خانواده چسبید این قدرشناسی شان. اغلب اعضای گروه از جمله کسانی بودند که آغاز فعالیت شان با اوج فعالیت اشکان همزمان شده بود و متاسفانه مرگ اجازه نداد که اشکان و آنها با هم کار کنند. که اگر می ماند چه کارها که نمی کردند. حالا آنها به یاد اشکان این آهنگ را نواختند.

نکته مهم ماجرا این بود که «حسین» با سنتوری نواخت که در سالهای آخر توسط اشکان نواخته می شد. چقدر خوب که سنتور او در اختیار کسی قرار گرفته تا هنر را ادامه دهد.

Tasian

حسین تقی نژاد، گروه تاسیان

شعر آهنگ تاسیان، از محمدتقی رستمی عزیز، شاعر گیلانی است که آن هم در نوع خود شاهکاری است.

بخشی از شعر می گوید

تا امی جا زمینه، تا تی جا آسمانه  ….  می صحرا و می خانه، همیشه تاسیانه

(ترجمه: تا وقتی ما در روی زمین هستیم و جای تو در آسمان، حیاط و خانه ما همیشه در اندوه تو بسر می برد…..)

چه درست و البته درد آور. انگار شرح حال من ِ اشکان از دست داده است. اینکه تا وقتی او در آسمان است و ما روی زمین، همه لحظه های ما در اندوه اوست. واقعیت هم چنین است. البته من سالهاست در خوشحالی ها و شادی ها جایش را خالی می کنم و او با معرفت است و همراهم هست. در همه لحظه های خوب….

کنسرت گروه هم آوایان تاسیان و تقدیرشان از اشکان:

Share