نوشته شده در ۱ , آذر , ۱۳۸۸ | توسط آرش سیگارچی |

محمد علی ابطحی آزاد شد. “آزاد” که چه عرض کنم.  وقتی زمزمه است شش سال زندان برایش بریده اند و وثیقه هفتصد میلیون تومانی سپرده و گفته می شود بخشی از پرونده مفتوح است ، دیگر آزادی چه معنی ای می تواند داشته باشد .

دوستان ساعاتی پس از آزادی آقای ابطحی پیشنهاد کرده اند ایشان شروع به اعتراف واقعی کند و بگوید چه برسرشان آمده که در این مدت در مقابل تلویزیون ، نظر مخالف آنچه قبلا اعتقاد داشته را بیان کنند.  به نظرم با آن چیزهایی که بالا گفتم نمی توان انتظاری از ابطحی یا بقیه داشت. بخصوص که هنوز بقیه آزاد نشده اند. دوستی که از جمع بازداشت شدگان هم بند ابطحی بوده ، روایت وحشتناکی از آنچه بر اینها می گذشته را بیان کرده و چنانکه او گواهی می دهد ، آنقدر از اینها مدرک دارند ، که شاید تا مدتها آزاد شدگان لب از لب باز نکنند.

دوستی تعریف می کرد نه تنها این افراد لب به سخن نگشوده اند ، بلکه برخی مثل سعید شریعتی در بیرون از زندان هم همان حرف های زندان را می زند و از همه می خواهد مثل او تغییر کنند.  فعلا که ابطحی بیرون آمده و این یادداشت آزادی را نوشته ، هرچند که هنوز قسمت پیام وبلاگش فعال نیست.

بگذریم ، با آزادی و دیدن عکس ابطحی ، بی اختیار رفتم به هفته دوم فروردین ۱۳۸۴ ، که بعد از آزادی از بازداشت دو ماهه و با آن حکم ۱۴ سال زندان که برایم بریده بودند ، اشکان برایم قراری گرفته برود برای دیدن ابطحی. آن روزها پرونده وبلاگ نویسان موضوع داغ بود. عده از آزاد شدگان آن پرونده بعد از آزادی رفتند پیش دولتی ها و گفتند چه بر آنها رفته و برخی هم که مطمئن نبودند به هیچ چیز و همچنان تهدید می شدند ، این کار را نکردند. همین بهانه ای بود که ابطحی متهمان پرونده را به  دو گروه وبلاگ نویسان پشیمان و غیر پشیمان تقسیم کرد.

وقتی من را دید ، اول پرسید شما از کدام گروهید ، پشیمان یا غیر پشیمان ، برایش تعریف کردم که من اصلا مال این پرونده نیستم ، در ضمن از من هم اعترافی نگرفتند که حالا بیایم پشیمان باشم یا غیر پشیمان. همین توضیحاتم باعث شد یخ دیدار مان بشکند. یکساعتی حرف زدیم و سید از خاطراتش گفت از گیلان و رودسر.

امیدوارم به زندگی عادی برگردد این سید مهربان .