نوشته شده در 9 , دسامبر , 2009 | توسط آرش سیگارچی |

جدیدنوشت – این هم  گزارش امروز من ، در مورد مرگ پایور  در صدای آمریکا

.

.

چقدر ضربه است به جامعه موسیقی ایران که دو اسطوره یک ساز ، در طول یکسال از دست بروند. آن از پرویز مشکاتیان و اینک خبر رسیده که پایور بزرگ هم در گذشته است.(خبر اینجا)  فرامرز پایور امروز در حالی در ۷۷ سالگی درگذشت که از یازده سال پیش بواسطه عارضه مغزی  فعالیت های هنری اش متوقف شد اما بیش  از یکدهه حضور او دستآوردهای با ارزشی برای فرهنگ و هنر ایران به همراه داشت که اینجا می توانید بخشی از آن را بخوانید

.

.

این هم نوشته ای که چند هفته پیش برای رفتن مشکاتیان نوشته بودم :

ساعت یازده یکی از شب های پاییز ۱۳۷۸ بود که تلفن خانه زنگ زد. آرمین ، هم گروهی اشکان پشت خط بود ، می خواست با اشکان حرف بزند. لحظاتی بعد اشکان گوشی را گرفت و شروع به صحبت با آرمین کرد. ، هنوز دقیقه ای نگذشته بود که اشکان بی صدا ، شروع کرد به اشک ریختن. گریه بی سکوتش با پایان این مکالمه کوتاه شدت گرفت. به هق هق تبدیل شد.

آن سوی خط آرمین خبر داده بود استاد پایور درگذشته است. فرامرز پایور استاد مسلم موسیقی ایرانی و نوازنده ای چیره دست در نواختن سنتور بود. اشکان با اینکه سنتور را ابتدا از پدر آموخته بود اما نمی توانست دلبستگی اش را به استاد پایور پنهان کند. به همین دلیل بود که شنیدن خبر درگذشت او ، اینچنی محزونش کرده بود. البته یک روز بعد خبر تکذیب شد و تنها گفته شد استاد پایور دچار سکته قلبی شده که بعد از آن امکان فعالیت هنری را نداشته است ، با این حال اشکان همواره برای این استاد موسیقی محزون بود.

در سالهایی که اشکان ، برادر مرحوم ِ من ، در تهران تحصیل موسیقی می کرد ، در دو دوره سنتور نوازی یادواره استاد پایور شرکت کرد که خوش درخشید و در هر دو دوره جزو سه نفر ممتاز بود.

هرچند استاد پایور زنده است (آرزو دارم عمرش دراز و تن اش سلامت) ، اما اشکان ، همانطور که بارها در اینخانه خوانده اید ، ۲۲ بهمن ۱۳۸۴ در تصادفی جان داد.

امروز که خبر درگذشت استاد پرویز مشکاتیان را شنیدم ، عرق سردی به پیشانیم نشست و یاد اشکان افتادم. اشکان هرچند همواره اسلوب پایور را الگو قرار می داد اما از نو آوری های مشکاتیان و البته اردوان کامکار قافل نبود.