نوشته شده در ۳ , بهمن , ۱۳۸۸ | توسط آرش سیگارچی |

محل کارم در واشینگتن است و از منزل ، با ماشین ده دقیقه ای فاصله دارم. معمولا برای بازگشت از محل کار از رودخانه عظیم پتومک می گذرم. پلی حدودا یک مایلی واشینگتن را به ویرجینیا وصل می کند. نکته قابل توجه این پل و این مسیر این است که اگر از سمت واشینگتن دی سی به طرف منزل در حرکت باشم ، فرودگاه بزرگ رونالد ریگان سمت چپم است و مسیر سمت راستم ، کریدور هوایی هواپیما ها برای فرود در باند این فرودگاه است. تقریبا هر دو ، سه دقیقه یک هواپیما به سوی فرودگاه در پرواز است و من معمولا اگر از این پل بگذرم ، هواپیماهایی به ارتفاع پرواز هزار پایی را شاهد خواهم بود که از بالای سر من ، پل و صدها ماشین دیگر ، به سمت باند فروگاه ریگان می رود.

برای من که از ایران آمده ام و هواپیما برایم مترادف با سقوط و فاجعه است ، کمی پذیرش این مساله سخت بود. وقتی به روی پل می رسیدم ، ناخودآگاه نگاهی دلهره آور به سمت راست می کردم تا ببینم هواپیمایی در کریدور هوایی هست یا نه.

یکسالی می شود که این مسیر را طی می کنم و حس اطمینان بخشی ، جای آن دلهره را گرفته است. ناخودآگاه وقتی به پل می رسم ، هواپیمایی می بینم ، لبخند به لبم می شیند. حس اطمینان خوبی است. مطمئنی تکولوژی اینجا به امنیت استفاده می شود و البته باز ته دلم ناراحت ایران می شوم که چرا نباید در آن کشور مردم از این امکان بی خطر استفاده کنند.

البته هواپیما سواری درآمریکا گاهی پر دردسر می شود. همین پارسال ژانویه یک هواپیما به محض پرواز از نیویورک ، به خاطر برخورد با غاز های وحشی ، مجبور به سقوط اضطراری شد که خلبان با هنرمندی ، آن را در رودخانه هادجسون (در وسط نیویورک) فرود آورد. (داستانش را اینجا مشروح بخوانید: نیویورک شهر حوادث ؛ اینبار سقوط هواپیما در رودخانه)

داستان آن هواپیمای “یو اس ایرویز” هم جالب بود چون اینک پس از بیرون آوردن از آب ، شرکت های بیمه متولی آن ، درصدد فروش اش هستند.  خبرش را اینجا بخوانید.

حالا که از این غول آهنی حرف زدم ، بد نیست این فیلم را هم ببینید . هنری دارند این آمریکایی ها در امداد و نجات. حتی در نجات یک هواپیمای غرق شده در رودخانه:

.

پس نوشت یک - نوستالژی ما بچه های دهه شصت آتاری بود و بازی هواپیما یا همان River Raid. بروید به اینجا و با کیبورد تان یک گیم بزنید. آن زمان ها صد هزارتایی رکورد داشتم اما امروز از ۵ هزارتا بیشتر نرفتم !!!

پس نوشت دو – این هم هنر است که از جعبه سیگار وینیستون ، آدم یک جت جنگی بسازد !