نوشته شده در ۹ , مرداد , ۱۳۸۹ | توسط آرش سیگارچی |

عکس از خبرگزاری فارس

.

در میان خبرهای امروز خبرگزاری فارس ، نقل قولی از علیرضا پناهیان از جمله روحانیون حامی دولت جزو تیترهای برجسته است. جایی که “حجت الاسلام پناهیان با اشاره به امیدواری دشمن به برخی از عناصر داخل کشور گفته: اگر فتنه و توطئه سبز نبود، قطعاً تحریم ها و محاصره اقتصادی اخیر علیه جمهوری اسلامی ایران شکل نمی گرفت. ” منبع

اعترافی قابل توجه است که در نگاه اول اهمیت جنبش سبز را برای حامیان دولت می رساند که بله ، جنبش چنین اهمیتی دارد که جامعه جهانی را به امید آورده و متحد کرده علیه جمهوری اسلامی ایران.

اما آنچه مستتر است ، طبق معمول دروغی بزرگ است این ادعا.

تاریخ تولد جنبش سبز کی است؟ در خوش بینانه ترین شرایط ، زمان آغاز جنبش به ۲۳ خرداد و بعد از اعلام نتایج جعلی انتخابات ، این جنبش شکل گرفت. اصلا بیاییم دست بالا بگیریم  و روز کاندیداتوری موسوی را آغازگر “فتنه سبز” بدانیم : ۲۰ اسفند ۱۳۸۷٫

بگذارید حال نگاهی بیاندازیم به قطعنامه های شورای امنیت ِ سازمان ملل متحد:

قطعنامه اول:

قطعنامه ۱۷۳۷ شورای امنیت تاریخ تصویب: سه شنبه ۵ دی ۱۳۸۵

قطعنامه دوم :

قطعنامه ۱۷۴۷ شورای امنیت تاریخ تصویب: شنبه ۴ فروردین ۱۳۸۶

قطعنامه سوم :

قطعنامه ۱۸۰۳ شورای امنیت تاریخ تصویب: دوشنبه ۱۳ اسفند ۱۳۸۶

نتیجه : سه قطعنامه بین سال های ۱۳۸۵ تا ۱۳۸۶ ، در اوج کار دولت نهم علیه ایران تصویب شد. حتی اگر چهارمین قطع نامه هم به خاطر جنبش سبز بوده ، آقای پناهیان لازم است رک و راست اول به عامل تصویب سه قطعنامه قبلی اشاره کند که کسی جز محمود احمدی نژاد نیست.

اما قطع نامه چهارم. اتفاقا من معتقدم که قطعنامه چهارم ربطی به جنبش سبز ندارد. فقط به فاصله تقریبه سه ساله قطعنامه سوم تا چهارم بنگیرید متوجه می شوید که غرب امیدوار بود بعد از یک انتخابات آزاد ، مردم ایران رییس جمهوری شایسته برگزینند که با او در مورد مسایل هسته ای به گفتگو بنشیند اما حکومت تن نداد و آنچه شد که همه می دانیم.

اتفاقا شدیدا اعتقاد دارم غرب به خاطر اینکه بیش از حد جنبش اعتراضی زیر چکمه حکومت نباشد ، قدری تحریم را عقب انداخت. و خلاصه ، آقای پناهیان ، جنبش سبز به نوعی حفاظت کرد نه خیانت.