استقلال کردستان خوب یا بد؟

Share

در مناطق تحت کنترل کردستان عراق همه پرسى استقلال از عراق برگزار شدو همانطور که انتظار مى رفت اکثریت قاطع به آن راى آری دادند.


١- اینکه مردمى هم زبان و فرهنگ در جایى از دنیا خواستار استقلال باشند، عین دموکراسى است. نه عجیب است و نه غیرقابل انتظار.
البته در ممالک مترقى، میهن پرستى بر قومیت و زبان ترجیح داده مى شود، اما وقتى در جایى مثل خاورمیانه که معمولا اقلیت ها تحت تبعیض اند، همین همزبانى مى تواند بهانه براى جدایى طلبى باشد.
٢- شخصا فکر مى کنم بارزانى در همه پرسى عجله کرد. خاورمیانه هنوز زخم تندروها بر تن دارد و سوریه هنوز پایدارى ندارد. کشور تازه کردستان اگر با عراق بر سر داشتن کرکوک نفت خیز به تفاهم برسد، با سه همسایه عصبانى روبروست. بدون دسترسى به دریا چه خواهد کرد؟ هوراهاى اسرائیل که براى کردها آب و نان نمى شود.
٣- سوال مهمتر من این است که کردستان با استقلال چه بدست مى آورد که با خودمختارى نداشت؟ کردستان اختیاراتى در حد کشور داشت و با عراق در موضع برابر سخن میگفت. آیا کردستان نو پا که به خاطر نبرد با داعش از سوی غرب مسلح شده، مى تواند مانند دوران خودمختارى که حمایت جهانى داشت، مقتدر بماند؟
۴- ایران و کشور کردستان. هنوز کردهاى ایران خود را ایرانى مى دانند. این مى تواند دائمى باشد و تهدیدى براى تمامیت ارضى ایران نباشد ولى یک اماى بزرگ دارد؛ حسن رفتار ایران با استان هاى غربى مثل کردستان و کرمانشاه. آنها براى داشتن ساده ترین مقام هاى محلى محرومند و سختگیرى هایى برای اموختن زبان و برگزارى مراسم فرهنگى شان دارند. این سختگیرى ها نرود، سنندجى یا کرمانشاهى، هویت ایرانى اش را کنار مى کذارد تا به کشور کردستان بپیوندد.

Share

قوه قضائیه ای که دروغ می‌گوید؛ چرا زندان‌تان سرطانزاست؟

Share

علیرضا رجایی در سه پرده. از راست: قبل زندان، بعد آزادی و آغاز سرطان و بعد از تخلیه چشم (شهریور ۹۶)

غلامحسین محسنی اژه‌ای سخنگو و معاون قوه قضائیه در واکنش به وضعیت علیرضا رجایی مدعی شده که او بعد از زندان سرطان گرفته است.

علیرضا رجایی روزنامه نگار و فعال سیاسی است که سال ۱۳۷۸ در انتخابات مجلس ششم انتخاب شد،‌ اما چون به طیف ملی مذهبی نزدیک بود و از طرفی حداد عادل -پدر عروس رهبر- در میان سی نفر نبود،‌ با ابطال صندوق رای،‌ حداد به جای رجایی وارد مجلس شد. آقای رجایی بعد از ۸۸ بازداشت شد و در حالی سال ۲ سال پیش از زندان آزاد شد که بیماری سرطان گرفته بود. خانواده او مدعی است که او در زندان سرطان گرفته است.

این مصاحبه مادر علیرضا رجایی سه ماه پس از آزادی او از زندان صورت گرفت،. او گفت «متاسفانه علی‌رغم اینکه هم پزشک عمومی زندان و هم دندانپزشک زندان در دو مرحله مختلف نامه نوشتند که به علت این مشکلات علیرضا باید به بیمارستان اعزام شود اما مسئولین قضایی از این امر ممانعت کردند و این تاخیر در معالجه باعث شد که الان درمان او وضعیت پیچیده‌تری پیدا کند.»

دروغ محسنی اژه‌ای

روز یکشنبه ۱۲ اردیبهشت، غلامحسین محسنی‌اژه‌ای، سخنگوی قوه قضاییه در نشست خبری خود در پاسخ به سوالی درباره تخلیه چشم علیرضا رجایی گفت: این آقا حدود ۲ سال پیش پایان محکومیتش بود و از زندان آزاد شده. یعنی ۲ سال است ایشان آزاد است. ایشان در این ۲ سال سرطان گرفته. مسئله سرطان در برخی استانها شایع است. خیلی از افراد سرطان می گیرند و ظرف مدت کوتاهی از دنیا می روند. برخی سرطان می گیرند و از زمان تشخیص تا فوت مدت بسیار کوتاهی است. این فرد ۲ سال پیش از زندان آزاد شده. زمانی که در زندان بوده آثاری از این مسایل نداشته. … برخی افراد که می خواهند تسلی خاطر بیمار را دهند، بهتر است از دروغ و فضاسازی پرهیز کنند. بیماری ایشان ارتباطی با محکومیت او نداشته. آثاری از سرطان در پرونده پزشکی او نبوده. پس از ۲ سال اعلام شده او سرطان گرفته که طبعا مربوط به زندان نمی شود.

*  *  *

محسنی اژه ای دروغ می گوید. در بالا ادعای مادر علیرضا رجایی را خواندید. این هم مصاحبه روزنامه اعتماد با غلامرضا رجایی برادر این روزنامه نگار که اتفاقا خود او پزشک است: این روند تقریبا از اسفند ماه سال ٩٣ آغاز شد. در قسمت فوقانی فک خود احساس درد داشت که با مراجعه به بهداری زندان و خوردن مسکن تا اندازه‌ای حل شد اما در خرداد ماه سال ٩۴ توده از سینوس بیرون آمد و برجسته شد که همان زمان من در ملاقات‌هایم با وی تاکید کردم که باید اسکن از صورت انجام شود.» … «پنج مرتبه از سوی بهداری زندان اعزام به خارج از زندان برای اسکن و عکسبرداری تجویز شد که متاسفانه این اجازه داده نشد. تا آبان‌ماه سال ٩۴ که وی از زندان آزاد شد، می‌شود گفت اقدام درمانی خاصی برای او صورت نگرفته بود که همان زمان اسکن انجام و متوجه شدیم که تومور بدخیم و بسیار وسیع است»

تجربه من

من بعد از دو ماه بازداشت و حکم ۱۴ سال زندان، دی ۸۴ به زندان برده شدم که کم و بیش ماجرایش را می دانید. سال ۸۵ دوباری در زندان به دندان پزشکی مراجعه کردم. دفعه دوم در شهریور زخمی روی زبانم بود. به دکتر مراجعه کردم گفت چیزی نیست. ماست بخور. دوباره سر زد و گفتم آقا این دارد بزرگ می شود،‌ گفت چیزی نیست.

من آذرماه فرصت مرخصی از زندان به دست آوردم. صبح دوشنبه ای بود. مستقیم به نزد دوست پزشکم رفتم و نمونه برداشت. ظهر به من زنگ زد و گفت سرطان داری.

روزی که از زندان مستقیم برای نمونه برداری رفتم. آذر ۱۳۸۵

 

بعد از جراحی ۹ ساعته برای خروج زبان و غدد لنفاوی – ۹ اسفند ۱۳۸۵

سرطان زبان،‌ بیماری نادری است که معمولا برای مصرف کنندگان تنباکو (نه سیگاری ها) اتفاق می افتد،‌کسانی که در دهان تنباکو می جوند! نه یک جوان ۲۸ ساله.

غیر از من بقیه هم با این مشکل شدند. احمد قابل را می شناسید. یک دین پژوه مبارز که از شاگردان آیت الله منتظری بود. او نیز در زندان تومور مغزی گرفت و مدتی بعد در سال ۹۱ در ۵۱ سالگی درگذشت!

همین نوشته در اینستاگرام:‌

از وبلاگ: قوه قضائیه اى که دروغ مى گوید؛ چرا سرطان تان براى مخالفان سرطانزاست؟ غلامحسین محسنی اژه‌ای سخنگو و معاون قوه قضائیه در واکنش به وضعیت علیرضا رجایی مدعی شده که او بعد از زندان سرطان گرفته است. علیرضا رجایی روزنامه نگار و فعال سیاسی است که سال ۱۳۷۸ در انتخابات مجلس ششم انتخاب شد،‌ اما چون به طیف ملی مذهبی نزدیک بود و از طرفی حداد عادل -پدر عروس رهبر- در میان سی نفر نبود،‌ با ابطال صندوق رای،‌ حداد به جای رجایی وارد مجلس شد. آقای رجایی بعد از ۸۸ بازداشت شد و در حالی سال ۲ سال پیش از زندان آزاد شد که بیماری سرطان گرفته بود. خانواده او مدعی است که او در زندان سرطان گرفته است. این مصاحبه مادر علیرضا رجایی سه ماه پس از آزادی او از زندان صورت گرفت،. او گفت «متاسفانه علی‌رغم اینکه هم پزشک عمومی زندان و هم دندانپزشک زندان در دو مرحله مختلف نامه نوشتند که به علت این مشکلات علیرضا باید به بیمارستان اعزام شود اما مسئولین قضایی از این امر ممانعت کردند و این تاخیر در معالجه باعث شد که الان درمان او وضعیت پیچیده‌تری پیدا کند.» دروغ محسنی اژه‌ای روز یکشنبه ۱۲ اردیبهشت، غلامحسین محسنی‌اژه‌ای، سخنگوی قوه قضاییه در نشست خبری خود در پاسخ به سوالی درباره تخلیه چشم علیرضا رجایی گفت: این آقا حدود ۲ سال پیش پایان محکومیتش بود و از زندان آزاد شده. یعنی ۲ سال است ایشان آزاد است. ایشان در این ۲ سال سرطان گرفته. مسئله سرطان در برخی استانها شایع است. خیلی از افراد سرطان می گیرند و ظرف مدت کوتاهی از دنیا می روند. برخی سرطان می گیرند و از زمان تشخیص تا فوت مدت بسیار کوتاهی است. این فرد ۲ سال پیش از زندان آزاد شده. زمانی که در زندان بوده آثاری از این مسایل نداشته. … برخی افراد که می خواهند تسلی خاطر بیمار را دهند، بهتر است از دروغ و فضاسازی پرهیز کنند. بیماری ایشان ارتباطی با محکومیت او نداشته. آثاری از سرطان در پرونده پزشکی او نبوده. پس از ۲ سال اعلام شده او سرطان گرفته که طبعا مربوط به زندان نمی شود. * * * محسنی اژه ای دروغ می گوید. در بالا ادعای مادر علیرضا رجایی را خواندید. این هم مصاحبه روزنامه اعتماد با غلامرضا رجایی برادر این روزنامه نگار که اتفاقا خود او پزشک است: این روند تقریبا از اسفند ماه سال ٩٣ آغاز شد. در قسمت فوقانی فک خود احساس درد داشت که با مراجعه به بهداری زندان و خوردن مسکن تا اندازه‌ای حل شد اما در خرداد ماه سال ٩۴ توده از سینوس بیرون آمد و برجسته شد که همان زمان من در ملاقات‌هایم با وی تاکید کردم که باید اسکن از صورت انجام شود.»

A post shared by Arash Sigarchi (@asigarchi) on

زندان جای آسانی نیست. طبیعی است آدمی که در زندان است،‌ سخت ببیند اما جای منتقد و مخالف زندان است؟ ایران به همراه کشورهای عقب مانده دیگر مخالف و منتقد و روزنامه نگار را زندانی می کند.

از آن بدتر، این سرطان های عجیب فقط نصیب مخالفان سیاسی و روزنامه نگاران می شود. راستی ماجرای سرطان های سر و گردن در ایران چیست؟

Share

آیا روحانی می‌تواند بقیه تحریم های ایران را بردارد؟

Share

این یادداشت را برای وبلاگ صدای آمریکا نوشتم:

روز جمعه مناظره آخر نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری برگزار شد که در بین اظهارات، شعارها، و اتهام های مطرح شده یک اظهار نظر توجه من را جلب کرد. اینکه حسن روحانی وعده داد در چهارسال آینده، تحریم های ایران را بر می دارد.

از این بگذریم که برخی نامزدها وعده هایی می دهند که یا توانش را ندارند و یا اصلا امکانش نیست، اما این وعده آقای روحانی چطور؟

حسن روحانی در جمله اش گفت، همانطور که قول دادم، تحریم های هسته ای را برداشتم، در چهارسال دوم «بقیه» تحریم ها را بر می دارم.

حسن روحانی چطور می تواند نظرات خامنه ای را تغییر بدهد؟ 

از چند نظر، این ادعای مهمی است. اول ببینم تحریم های باقیمانده چیست؟

تحریم های موشکی و تروریستی

ایران بخاطر ماجراجویی های موشکی و حمایت از گروه های تروریستی مورد تحریم سازمان ملل، آمریکا و برخی کشورهای اروپایی است.

این تحریم ها جدید نیستند اما در سالهای اخیر تشدید شده اند.

ایران در کشورهایی مثل سوریه نقش نظامی دارد، از گروه حماس در سرزمین های اشغالی، حزب الله در جنوب لبنان و حوثی ها در یمن با ارسال کمک مالی، نظامی و سلاح حمایت می کند.

حسن روحانی که می گوید بقیه تحریم ها را بر می دارد، آیا توان بازگردان این روند را دارد؟

می دانیم که آیت الله علی خامنه ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران سیاست خارجی و داخلی را زیر نظر دارد و هرگونه خلاف نظر خود را در قالب سخنرانی های عمومی یا خصوصی تقبیح می کند. تازه ترین مورد، سند ۲۰۳۰ یونسکو است که آیت الله خامنه ای صراحتا علیه آن موضع گرفت.

حسن روحانی چطور می خواهد حمایت از گروه های تروریستی را متوقف کند تا در ازای آن تحریم ها برداشته شود؟ مسئله، غیر ممکن بودن برداشتن تحریم ها نیست. مسئله اراده عالیترین مقام ایران است که تاکنون نشانه ای برای توقف حمایت از این گروه ها بروز نداده است.

اگر فکر می کنید جامعه جهانی ناگهان از این تحریم ها منصرف شود، اشتباه می کنید. اگر اخبار کنگره آمریکا را دنبال کنید، می بینید بعضی از سناتورها و اعضای مجلس نمایندگان نیز پیشنهادهایی برای تشدید این تحریم ها دارند.

تحریم های حقوق بشری

خیلی از مقام ها و دستگاههای جمهوری اسلامی ایران به دلیل نقض حقوق بشر تحت تحریم هستند.

اگر فرض بگیریم حسن روحانی تنها رئیس دولت است، می توان گفت عمده نقض حقوق بشر، از سوی نهاد قضایی، سپاه پاسداران و نهادهای مشابه که زیر نظر رهبر هستند، شکل گرفته است.

روی کاغذ، حسن روحانی می تواند به عنوان عالیترین مقام اجرایی کشور و پاسدار قانون اساسی، مدافع حقوق بشر باشد و با نقض حقوق بشر مقابله کند. اما توجه کنیم که وی خود نیز سابقه درخشانی در حوزه حقوق بشر ندارد. اشاره ام به سخنان او در بعد از سرکوب دانشجویان در واقعه کوی دانشگاه در سال ۱۳۷۸ است.

با این حال، واقعیت این است که برداشتن تحریم های حقوق بشری کار راحت تری برای حسن روحانی است تا برداشتن تحریم های تروریستی.

حال که از این دو نوع تحریم گفتم، باید نگاه کنیم ببینیم آیا حسن روحانی واقعا توان برداشتن «بقیه تحریم های ایران» را دارد یا خیر. روی کاغذ تنها رهبر می تواند با تغییر روش، چنین کند. آیا حسن روحانی از ریاست جمهوری چهارسال آینده، سودای رهبری دارد که بعد بتواند مسیر کشور را برای نزدیک شدن به جامعه جهانی استفاده کند؟ سودایی ست که برخی نزدیکان رئیس جمهوری می گویند اما مخالفان سرسختی در سپاه و نهادهای نظامی و قضایی دارند.

 

Share