بایگانی برچسب: استقلال

پرسپولیسی های شتابزده؛ برشی از ناصبوری این روزها

در آستانه بازی پرسپولیس هستیم. این روزها می بینم در فضای مجازی خیلی از پرسپولیسی ها اصطلاحا کری می خوانند. خب دلیل دارد. در آخرین بازی شان توانسته اند تیم فولاد را ببرند که در حال حاضر فولاد در صدر است. ار آن طرف هم استقلال بازی اش را به استقلال خوزستان باخته است.  خب همین دو اتفاق کافیست که از یک طرف پرسپولیسی ها که کلا در دو سال اخیر شرایط خوبی نداشته اند، شیر شوند. هر چه باشد پرسپولیس دو سال است صدر جدول را ندیده.

از طرفی استقلالی ها که شکست این هفته به اسقلال خوزستان را دیده اندم می ترسند درباره شان اتفاق بیفتد و همه می دانیم در دربی باختن چیز بدی است.

منتهی به نظرم این جوزدگی یا شتابزدگی پرسپولیسی ها و زود قافیه باختن استقلالی ها، از نظر من جالب است. چون ما ایرانی ها معمولا اینطور هستیم : شتابزده و زود جا زن.

Rush-01

در واقع به نظرم این دو ضعف ما ایرانیان، در بزنگاه های تاریخی ضربه هایی به سرنوشت ایران زده چه برسد به طرفداری استقلال و پرسپولیس. نمی دانم بازی جمعه چه می شود اما به این بهانه، فکر می کنم باید نگاهی به خودمان کنیم. چرا شتابزده هستیم. چرا به بادی مست می شویم و چرا اگر هم قوی هستیم به باختی همه روحیه مان را می بازیم؟

شاید مهم ترین عامل، عدم تربیت خانوادگی و اجتماعی باشد. در دوره ای زندگی می کنیم که حکومت و رفتارشان تاثیر مستقیمی بر افراد جامعه و خانواده ها دارد. وقتی حکومت ها در ایران برگزیده و شایسته نیستند، طبیعی ست که نتوانند رفتار و سلوک مناسب از خود نشان بدهند. جامعه بحران زده هم که نمی داند چه کند. خوش بینانه پدر و مادرهای امروز ایران من و شمایی هستیم که انقلاب بر ما اثر گذاشته، زیر موشک باران جنگ بزرگ شدیم و لابد هزار و یک مرض گرفتیم.

باید واقع بینی را تمرین کنیم در مقابل شتابزدگی. برای پیروزی باید پل بسازیم برای پیروزی و کسی با پریدن و پرواز، راه باز نکرده است.

و در مقابل زود قافیه باختن، باید به خود باور داشت. باید آنقدر قوی بود که شک نکرد به توانایی ها. چون اگر قوی باشی، یک باخت تو را زمین نمی زند….

این «استقلال» باز می تواند آقای آسیا باشد

Esteghlal 91
.

این روزها کمی گرفتار بودم، نتوانستم درباره قهرمانی تیم فوتبال استقلال بنویسم. البته سه روز دیگر که بازی آخر با داماش است، شاید بهتر بود بنویسم اما برد دو روز پیش در اهواز، حکم به قهرمانی استقلال داد.

استقلال امسال بهتر از سالهای دیگر ظاهر شد. هم در لیگ و هم تنها تیم ایرانی ست که از گروه خود صعود کرد.

به نظرم قلعه نوعی، فتح الله زاده و بازیکنان تیم خوبی شده اند و اگر حادثه خاصی پیش نیاید، تا قهرمانی آسیا خواهند رفت.

منتهی مثل همه چیز دیگر نگرانی وجود دارد. به تجربه دیده ایم که ترکیب تیم قهرمان اعم از سرمربی و مدیر تیم تا بازیکنان دستخوش تغییرات مدیریتی شده است. این یعنی تیم از هم می پاشد. حالا ببینیم چه می شود.

 

آقای بهترین فدراسیون آسیایی ِ خوش خنده، تحویل بگیر. شکست سپاهان و تراکتور

Sepahan-Alahli -01
.

سپاهان و تراکتور سازی، دو نماینده ایران در جام باشگاههای آسیا امشب، هر دو باختند. تراکتور در خانه الشباب عربستان و سپاهان در خانه خود به الاهلی عربستان

به نظر من مسول ضعف و این شکست ، بیش از قدرت رقبا و توان حریفان ، بی برنامگی و بی تدبیری فدراسیون فوتبال ایران بود. چرا؟ فدراسیون بدون توجه به برنامه های تیم های آسیایی، بر آنها فشار وارد کرد. تراکتور مجبور شد به دیدار داماش برود و روز شنبه، سپاهان با استقلال بازی سختی در نیمه نهایی جام حذفی برگزار کرد. 

شاید اگر استقلال در آسیا می باخت و من این را می نوشتم، می گفتید خب استقلال چون جام حذفی را باخته است، پس حالا بهانه می آورد اما سپاهان هم که پیروز آن بازی شد، امشب نتوانست حتی در زمین خود جان سالم بدر ببرد. 

به نظرم قلعه نوعی درست گفته بود:

بازی با سپاهان به ۱۲۰ دقیقه بکشد واویلا می شود

او درست گفته بود. حالا تصور کنید قرار بود ماجرا فاجعه بار تر از این شود. تیم ملی ششم فروردین با کویت بازی داشت و قرار بود بازی سپاهان و استقلال روز نهم باشد. به هر حال، فدراسیون به بهانه اینکه می خواد تا آخر اردیبهشت لیگ و جام حذفی را تمام کند و به همین دلیل بازی نیمه نهایی را گذاشت بین بازی تیم ملی و بازی های باشگاهی آسیا. در حالی که بقیه کشورها چنین نکردند. همین باعث شد امشب هر دو تیم ایران – سپاهان و تراکتور- در مصاف با حریفان شکست بخورند. من به بازی فردای استقلال امیدی ندارم و فکر می کنم خستگی در ساق های بازیکنان مشهود است. 

شاید بگویید خب در لیگ های حرفه ای به ازای هر سه روز یا چهار روز تیم هایی مثل منچستر بازی می کنند. درست است اما مساله این است که اولا فاصله ها در اروپا به گسترگی آسیا و منطقه خاورمیانه نیست. مثلا منچستر اگر به ایتالیا برود، تنها ششصد کیلومتر است یا به جایی مثل اوکراین ، نهایتا ۱۲۰۰ کیلومتر است.  

نکته دیگر امکانات و خدمات تیم هاست. درست است که باشگاه های ایرانی پول بدی نمی دهند اما هنوز فوتبال ایرانی با حرفه ای و جهانی شدن فاصله دارد. حتی باشگاه های عربی که ده ها برابر باشگاه های ایران خرج می کنند، چنین بلند پروازی – بازی ها و لیگ فشرده- برگزار نمی کنند. 

خلاصه، مسولیت این شکست بر عهده آقای فدراسیون فوتبال است. چه رییس خوش خنده اش و چه سایران. وقتی بجای شایسته ها، یک مشت نظامی عشق فوتبال یا شهرت در عرصه باشند، انتظار بیشتری دارید؟ 

فشار مسابق